Zero Parades incelemesi yapmak, Disco Elysium gibi bir başyapıtın gölgesindeki oyunu anlamaya çalışmak demek. ZA/UM, ilk oyununda harika bir dedektiflik deneyimi yaşatmıştı. Bu kez casusluk türüne el atıyorlar. Ajan Hershel Wilk, yıllar sonra bir “son görev” için sahneye geri dönüyor. Kulağa harika geliyor, değil mi? Ama işin aslı, Hershel’in casusluk konusunda fazla “gürültücü” olması. İnsanlara her fırsatta gerçek adını söylemesi, gizli operasyonları sıradan vatandaşlara sorarak çözmeye çalışması… Oyunun konseptiyle karakteri arasında dev bir uyumsuzluk var.

Görsel ve Arayüz: Disco Elysium’dan Büyük Adım İleri

Zero Parades incelemesi boyunca en çok beğendiğim şeylerden biri oyunun sunumu oldu. Aynı resimsi sanat stili burada da var, ama daha akıcı. Çatılara tırmanabiliyorsunuz, kamera daha esnek. Arayüz ise ciddi anlamda yenilenmiş: dokunsal hissiyatıyla kullanması keyifli, sade ve bilgilendirici. Yorgunluk, anksiyete ve deliryum metreleri eklendi. Stresli konuşmalar sırasında bu metreler yükseliyor, problemi çözünce düşüyor. Bu, karakterin psikolojik durumuyla etkileşim kurmak için harika bir yol. Ayrıca yetenek zorlamalarında (skill check) bir stres seviyesinden can alıp fazladan zar atabiliyorsunuz. Bu risk-ödül dengesi, oynanışa derinlik katıyor.

Dramatik Karşılaşmalar: Oyunun Zirve Anları

Zero Parades incelemesi sırasında beni en çok etkileyen mekanik Dramatik Karşılaşmalar (Dramatic Encounters) oldu. Dünya griye bürünüyor, bir spot ışığı Hershel ile hedefini aydınlatıyor. Kullanabileceğiniz yetenekler adeta grotesk imgelerle önünüze fırlıyor. Her şey yavaşlıyor ve Hershel, eğitiminin derinliklerine iniyor. Bu anlarda oyun tam olarak istediğini yapıyor: Sizi gerçek bir ajan gibi hissettiriyor. Ancak ne yazık ki bu karşılaşmalar oyunda yeterince sık kullanılmamış. Her Dramatik Karşılaşma geldiğinde “İşte bu!” diye seviniyorsunuz, ama sonra yine sıradan diyaloglara dönüyorsunuz.

Hershel Wilk: Dünyanın En Kötü Casusu mu?

İşte asıl sorun burada başlıyor. Hershel, gizli bir ajandan bahsediyoruz, Portofiro sokaklarında rastgele birine “Hey, gizli bir hapishane duydun mu?” diye sorup cevap alabiliyor. Ve bunun hiçbir sonucu olmuyor. Casus kimliğini saklama gereği duymuyor; herkese gerçek adını söylüyor. Bir noktada “Bu kadar kötü bir ajan olabilir mi?” diye düşünmeye başlıyorsunuz. Ama oyun bunu bilinçli bir tercih olarak sunmuyor. Sanki ZA/UM, Disco Elysium’daki Harry du Bois’nin yapısını alıp bir casusun üzerine yapıştırmış. Polislik yapan herkese bağırarak sorgulayabilir; casuslukta bu işlemiyor. Zero Parades incelemesi boyunca rol yapma çabalarım boşa çıktı. Gizli olmaya çalıştığımda diyalog seçenekleri tükeniyor, oyun beni ya komünist ajan, ya hedonist ajan ya da özür dileyen ajan olmaya itiyordu.

• Gizlilik yok: Hershel kimliğini saklama zahmetine girmez. “Ben bir casusum” demese de öyle davranır.
• Bilgi akışı umrunda değil: Hassas bilgileri sıradan insanlarla paylaşmaktan çekinmez.
• İşe yaramayan cover kimlik: Birkaç kez bahsedilen şair kimliği hızla unutulur.
• Diyaloglar kişisel ve politik lore’a takılır: Casusluk hissi ikinci plana atılır.

Hikaye Tutarsızlıkları ve Karışık Anlatım

Portofiro şehri ve dünyası güzel inşa edilmiş. La Luz, Superbloc ve EMTERR arasındaki jeopolitik gerilim iyi bir zemin hazırlıyor. Ama oyun, bu bilgileri oyuncuya aktarmakta zorlanıyor. Soruşturma görevleri ya fazla lineer ya da gereksiz karmaşık. Bazen bilmediğiniz iki olayın bağlantılı olduğunu günlükten öğreniyor ve oradaki sürprizi kaçırıyorsunuz. Zero Parades incelemesi boyunca birkaç kez “Ben şimdi bunu neden yapıyorum?” diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Disco Elysium’un Gölgesinden Çıkamamış

Belki de en büyük problem bu: Zero Parades incelemesi yaparken sürekli olarak onu bir önceki ZA/UM oyunuyla karşılaştırmaktan kendimi alamıyorum. Oyunun kendisi “bizi karşılaştırmayın” dese de, aynı yapıyı, aynı şablonu kullanan bir oyun farklı bir türde işliyor. Disco Elysium’un dedektiflik yapısı, her yere burnunu sokan bir polis karakteriyle mükemmel uyuşuyordu. Ama aynı yapıyı casusluk türüne uyarlamak, gizliliğin ve bilgi akışının önemli olduğu bir dünyada işlemiyor. Hershel, Harry du Bois’nin gölgesi. Ve bu gölge, casusluk oyununun ışığını söndürüyor. MMOoyun.com oyun kategorisinde diğer RPG incelemelerine de göz atabilirsiniz.

Son olarak, eğer Disco Elysium’un sadık bir hayranıysanız ve ZA/UM’un tüm oyunlarını oynamak istiyorsanız Zero Parades’e şans verebilirsiniz. Ama saf bir casusluk simülasyonu, gizlilik ve entrika dolu bir deneyim bekliyorsanız, hayal kırıklığı yaşama ihtimaliniz yüksek. MMOoyun.com olarak, oyunu indirimde yakalamanızı ve beklentilerinizi düşük tutmanızı öneriyoruz. Zira içinde parıldayan anlar var, ama o anlara ulaşmak için çok fazla sıradan diyalog ve tutarsız karakter davranışına katlanmanız gerekiyor.